Sen benim , hayata dair tek anlatım bozukluğumdun.gereksiz yardımcı eylemlerimiz,çelişen sözcüklerimiz,zamanı ve mekanı yanlış kelimelerle kutsanmış, aşkımız vardı bizim.öznesiz cümleler kurardık seninle.öznemiz olsa yüklemimiz olmazdı,öznemiz...
Sen gittiğinden beri duygularımın körelmesinden korkardım.Korkardım dedim ya..Korktum,köreldim..Sana dair yazdığım yazılarımın sonuna nokta koymak istiyorum artık..Bu; bitmişliğimin,tükenmişliğimin, yorgunluğumun ve sana olan sevgimdeki eksilmenin bir yansıması..Noktayı...
Bütün varlığın senin olsun. Gözyaşlarımda dahil!..İncecik bir rüzgar çeksin bedeninden sıcaklığımı. Öyle titresinki dudakların, sadece konuştuğunda kapansın... Ne kaldıysa ardım sıra , sende kalsın. Belki...
Hayatımdan gidenler...Bir daha geri gelmeyi hayal bile etmeyin!!Hayatıma yeni girenler gitmeyi düşünürseniz hiç bekleyemeyin!!Kalıp tanımaksa amacınız durup izleyin...BAŞKALARINDAN değil benden öğrenin....!
Sana acıyorum, kendimede acıyorum, belki de bundan zevk alıyorum kim bilir ama sana acıyorum !!! Ve bu beni her geçen gün kahrediyor...Nasıl böyle sevdim, nerede...
Kırgınım… Kime olduğunu, neye olduğunu bilmeden kırgınım… Belki hayata, belki kendime kırgınım sadece… Kırgınım… Yüreğim bir yanardağ gibi kaynayarak yanarken, Nasıl oluyor da bir buz...
Uzun zaman oldu sana yazmadım ama sen beni en iyi bilen olarak nasıl olsa bir gün bir şeyleri seninle paylaşmak için yazacağımı biliyor ve...